เรื่องเล่าผู้ติดตาม!!”ลำบากอย่างไรไม่เคยทรงปริพระโอษฐ์บ่น” แต่ทรงพระสรวลปรึกษาหารือเพื่อช่วยราษฎรให้เป็นสุข

เรื่องเล่าจากผู้ที่ติดตาม ทั้งสองพระองค์ แม้ว่าหนทางยากลำบากอย่างไร…พระองค์ไม่เคยทรงปริพระโอษฐ์บ่นเลย

1

ทุกภาคที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จฯ ไปถึง มีเรื่องราวที่จะเล่าให้สู่กันฟังมากมาย ทั้งที่ที่ได้ความรู้ ความลำบาก ต้องอดทนจนบางครั้งกลายเป็นเรื่องขบขัน ทั้งสองพระองค์ทรงปรับพระองค์ได้อย่างดีเยี่ยม…ไม่เคยที่จะทรงปริพระโอษฐ์บ่นเลย

5

การที่ต้องเสด็จฯ รอนแรมไปเรื่อยๆ บางแห่งก็ทุรกันดาร ต้องบรรทมเพียงพระแท่นก็เต็มห้องแล้ว แต่ทั้งสองพระองค์ก็ยังทรงมีพระอารมณ์ขัน ทรงปรึกษาหารือกันในสิ่งที่ทรงพบเห็นแต่ละวันที่ผ่านมา…ว่าจะต้องแก้ไขและช่วยเหลือให้ชีวิตของราษฎรดีขึ้นอย่างไรในอนาคต

ทั้งสองพระองค์ทรงปิติที่ได้พบราษฎร ได้รับสั่งสนทนาถึงการครองชีพ ความต้องการที่แตกต่างกันของแต่ละตำบล ตลอดจนทรงซักถามข้าราชการในพื้นที่นั้นๆ ทั้งสองพระองค์ก็ทรงช่วยกันเก็บข้อมูลต่างๆ เข้าไว้ในพระราชหฤทัยจนหมดสิ้น

2

ซึ่งครั้งหนึ่ง ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช กราบบังคมทูลถามว่า เคยทรงเหนื่อยทรงท้อบ้างหรือไม่ ในหลวงตอบว่า “ความจริงมันน่าท้อถอยอยู่หรอก บางเรื่องมันน่าท้อถอย แต่ว่าฉันท้อไม่ได้ เพราะเดิมพันของเรานั้นสูงเหลือเกิน เดิมพันของเรานั้นคือบ้านเมือง คือความสุขของคนไทยทั่วประเทศ”

4

ในยุคนั้นจะประทับอยู่ในนครหลวง เพียงไม่ถึงครึ่งปี นอกนั้นก็เสด็จประพาสไปในภูมิภาคต่าง ๆ ครบทั้ง ๔ ภาคเป็นประจำพวกเราก็ต้องย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ในต่างจังหวัดชั่วคราว ระยะแรก ๆ ยังไม่มีบ้านพัก กปร. ก็นอนโรงแรมบ้าง ขออาศัยบ้านพักหน่วยราชการบ้าง โดยเฉพาะกรมชลประทาน สมบุกสมบัน ชีวิตมีเรื่องตื่นเต้นอยู่ตลอด เสด็จฯ ออกเยี่ยมเยียนราษฎรและโครงการต่าง ๆ เกือบวันเว้นวัน เสด็จฯ ออกยามบ่าย และเสด็จฯ กลับที่ประทับยามดึกแก่ ๆ ทุกวัน เสด็จฯ แปรพระราชฐานที่หัวหินก็เจออากาศร้อน เสด็จฯ ใต้เจอฝนแน่นอน อีสานร้อนสลับหนาว และภาคเหนือก็หนาวเหน็บ และโดยเฉพาะภาคเหนือถนนหนทางทุรกันดาร นั่ง ฮ. เกือบทุกครั้ง ทุกพระองค์มิได้ทรงปริพระโอษฐ์บ่นอะไรเลยแม้แต่น้อย ผมกลับสังเกตเห็นว่า ทุกพระองค์ทรงมีความสุขยามที่ได้ทรงงานขจัดทุกข์ของประชาชนและแก้ไขปัญหาของ แผ่นดิน